چون نگریم؟!!!

طفـل می‌گِــرید چــــو

راه خانه را گُم می‌کند

چـــون نِگــریم مــــن کـــه

صاحب‌خانه را گم کرده‌ام؟

شاعر: صائب تبریزی

اشتراک گذاری این مطلب!

جای دگر نمی شود!

دی 10ام, 1395

از صدای وحشتناکی که شنیده شد دیوار افکارم فرو ریخت . قبل از اینکه مرجع صدا شناسایی شود علائم تشریف فرمایی جناب تبخال خود نمایی می کرد. عجب موجود بصیری است این ویروس! اگر من هم اندازه این موجود نادیدنی، وقت شناس بودم و در استفاده از فرصت ها، سرعت عمل داشتم حتما الان علامه دهر بودم. مرجع صدا شناسایی نشد اما چه قدرت نمایی عجیبی داشت اثر این صدا!؛ همه روز  از سوزش و گرمای نمایان شدن تاول های تبخال به تنگ آمده بودم اما نه بیشتر از حل دو راهی های مبهمی  که این روزها لحظه لحظه زندگی ام را مبتلا کرده است.

نمی دانم بحث از کجا شروع شد، چه حرف هایی زده شده بود و چه حرف هایی باقی مانده بود . مایوسانه بود یا غریبانه مشخص نبود.نتیجه داشت یا نداشت،مبهم بود. تشخیص اینکه  اصل کار ، درست بود یا نه چقدر سخت به نظر می رسید.نمی دانم؛ فقط می دانم نزدیک یک ساعت مکالمه تلفنی اتفاق افتاده  است و با گذشت چند روز هنوز،  پر بودم از دو راهی های بی جواب. از خودم سوال می کردم افکار من غریب بود یا تجربه طرف مقابل بیش از این ها می فهمید؟چه قضاوتی خواهد داشت؟ این شناخت جدید ادامه کار را سخت تر می کرد یا ساده تر؟

 حسی غریب! شایداین پریشانی ، همان طعم تنهایی است؟!!!  از وقتی در جریان فعالیت هایم با اتفاقات مختلف و چالش های متفاوت روبرو می شوم خودی می بینم، عجیب تنها! خیلی وقت ها ترجیح می دهم ساکت باشم و از کلامی که برای دیگران قابل درک نیست بپرهیزم. هر چند این روش عکس العمل رنج آوری است اما این بار ظاهرا خیلی هم ساکت نبوده ام! «کاش سکوت کرده بودم » جمله ای که شاید این چند روز هزار بار تکرار شده بود. رفتم سراغ سیستم شاید سرگرم می شدم و کمی آرامتر

بعد از چند ساعت، مرجع صدا پیدا شد. کاور مدارک از بالای قفسه کتاب ها بعد از برخورد به میز افتاده بود  پشت میز سیستم. محتویاتش پخش شده بود . جمع کردن مدارک حسی غریب شبیه نتیجه مکالمه داشت!

هر کاغذ بهایی داشت به اندازه چند ماه تا چند سال از عمرم! خیلی هاشان مهارت هایی بودند که در زمان خود در حد عالی و حالا در حد آشنایی با نام. برخی را حتی نامش را فراموش کرده بودم. دستم توان برداشتن کاغذها را نداشت. چقدر مایوسانه بود جمع آوری حاصل تلاش هایی که در زمان خود، در مهم و صحیح بودنش شکی نبوده است اما قبل از رسیدن به بازدهی فراموش شده بودند و حالا بیشتر حکم یک اشتباه را دارد و وسیله ای است برای سرزنش شدن!خودم را فریب داده بودم یا دیگران مرا فریب داده بودند؟!  اینجا که هستم و کارهایی که به آن مشغولم چند سال بعد، همین کاغذ ها نیست؟ عجب یوم الحسرتی شد! خدایا یعنی در فتح این کاغذها و فعالیت ها نگاهم به تو نبوده و نیست؟! همه چیز را باخته ام؟!!! داغ تو دارد این دلم/ جای دگر نمی شود

نوشته شده توسط: صداقت/10 دی1395

اشتراک گذاری این مطلب!

تنهاتر از همیشه!

آذر 25ام, 1395

جهت اطمینان، نگاهی انداختم به رساله احکام مرجع تقلیدم. از دیدن پاسخ «اشکالی ندارد» رضایت خاطرم بیشتر شد. کراهت  و منع فقهی نداشت اما آن سو ترهای قلبم، هنوز هم عذاب وجدان داشتم. شاید شرکت نکردن در مراسم تشییع جنازه برای دختران جوان از دید اخلاقی مناسب تر باشد. شاید عامل نگاه و گناه و ... کمتر و رضایت خاطر میت بیشتر.

تسلی خاطر بازماندگان را در اولویت  دیدم . تردید داشتم حضورم  تسلی خاطری داشت یا نه؟ بازماندگان اولویت داشتند یا میت  ؟! اصلا تشییع جنازه با گناه و بی گناه و نحوه  اجرا شدنش برای میت فرقی داشت؟ چقدر سوال بی جواب در تشییع جنازه اسلامی داشتم!

مداح در جوار امامزاده شهر، زیارت عاشورایی می خواند، عجیب محرمی! میت خودش ذاکر اهل بیت علیهم السلام بود. جمعیت بی قرار .  نگاهم دختر کوچک میت  را طلب می کرد. هم سن و سالیم. آمده بودم بیشتر برای تسلی خاطر او. او را نیافتم.

زیارت عاشورا تمام شد و  نماز میت هم به جا اورده شد. جنازه را حرکت دادند. جمعیت آقایان به سنت دیرینه شهر  با صدای بلند، پشت سر میتی که تابوتش روی شانه های اقوام حرکت داده می شد،  زمزمه می کردند: «به عزت و شرف لا اله الا الله / محمد است رسول و علی ولی الله». خانم ها پشت سر آقایان.  قلبم از این نوا می لرزد اما به نظرم نوایی شنیدنی و دوست داشتنی است.

دختر کوچک میت، سراپا غم،  ماه های آخر بارداری ،  نشسته  کنار همسرش  روی صندلی ماشین و با حسرت  نظاره گر جمعیت؛  دختری که به خاطر سلامتی فرزندش برای آخرین بار از دیدن صورت پدر محروم شد؛ کارشناسی های عامه در مورد علت مرگ!، خندیدن های دنیایی در تشییع جنازه، حرف دنیایی زدن در قبرستان و... خلاصه خیلی چیزها غم انگیز بود.

تشییع جنازه با سنت دیرینه و آداب اسلامی،  شیوه ای از زندگی که مردمی را با تفاوت صنف و طبقاتی حاضر کرده بود، کودکانی که از مرگ و هجران چیزی نمی فهمیدند، مسافرانی که از راه دور آمده بودند،  تلقین شهادتین بر میت، حلیت طلبیدن از جمع برای میت، دوستی ها، مهربانی ها، صلوات، ذکر، گریه کردن مرد، و ... چیزهای کمی نبود ولی حس می کردم  باید دقیق تر نگاه کنم.

نزدیک مزار یکی از اقوام،  کنار بابا به درخواست خودش، با فاصله چند میلیمتر نشسته بودم و  دو نفری برای رفتن به منزل، منتظر برادرم بودیم . با هم صحبت می کردیم. هنوز نگران دختر میت بودم . نعمت بابایی که داشتم و کنارش نشسته بودم،  امروز بی نظیرتردرک می شد.

 همه رفته بودند.  نه صدای گریه ای شنیده میشد و نه آه و ناله ای. من و بابا موقع برگشت چیزی دیدیم که هیچ کس ، ندید. جمعی پر از تنهایی. تنهاتر از همه، عزیزی که تازه مهمان جمع شده بود ولی ساعتی بعد از  خاک سپاری اش با همراهی از جنس اعمالش، میان خروارها خاک  آرمیده بود! هیچ کس جز ما میت و تنهایی غریبانه اش را ندید! باور نمی کنید اما تنها بود تنهاتر از همیشه!

 

نوشته شده توسط: صداقت / 24 آذر 1395

اشتراک گذاری این مطلب!

تبلیغ نیاز نیست!

آذر 16ام, 1395

آیت الله العظمی جوادی آملی در  دیدار  جمعی از اعضای هئیت موسس و گروه های علمی انجمن «اندیشه و قلم» با حضور در بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء:

 تلاش برای متخلق کردن فضای رسانه ای  گامی بلند است.  خدا در آیات ارسال شده در ابتدای بعثت، به علم و اخلاق اشاره کرده است و فرموده است جامعه را همین دو بال حفظ می کند.

امروزه در برخی رسانه ها، افشاگری هایی به نام اخلاق و با هدف تحقق اخلاق صورت می گیرد در حالی که بسیاری از افشاگری ها، کنایه ها، تهمت ها و بی آبرو کردن ها گرچه به نام اخلاق ست اما اخلاقی عمل کردن نیست و در حقیقت ترویج بی اخلاقی است.

 کاربرد لفظ «مجازی» برای رسانه های سایبری  نادرست است. فضای مجازی حقیقتاً مجازی نیست! بلکه جایی که اندیشه مبادله می شود و می تواند تاثیر بپذیرد و اثر بگذارد فضای حقیقت است لذا ما با فضای حقیقی رو به رو هستیم.

قرآن کریم در ابتدای آیات وحی از علم، اندیشه و قلم سخن گفته است و ما را به اخلاق دعوت نموده است و در طلیعه آیات از جهنم و مجازات سخن نگفته است و این فرموده حضرت امیر علیه السلام در خطبه نهج البلاغه که «اخر الدّواء الکیّ» در همین راستاست؛ این حرف قرآن است که تا انسان از مرز انسانیت خارج نشود خداوند او را داغ نمی کند.

انسان جامه کرامت در بر دارد و کرامت در فرهنگ قرآن وصف فرشتگان است، باید کرامت با قلم و اندیشه ما آمیخته باشد، هرگز نباید به وسیله کلماتی که می نویسیم کسی را برنجانیم و به وسیله قلم خود به او نیش بزنیم، خداوند به قلم قسم یاد کرده و این تقدیس قلم را می رساند در نتیجه رعایت این نکات و حفظ حرمت قلم یک توجه دقیقی می خواهد. ممکن نیست با نیش حتی با نیش قلم فضایل اخلاقی را بتوان در جامعه زنده کرد.

برای این جهاد فرهنگی اول باید خود را منزه کنیم؛ اعتقاد و باور کامل به اینکه مرگ پایان کار انسان نیست و انسان در مواجهه با مرگ، مرگ را می میراند نه اینکه بمیرد در نتیجه یک موجود ابدی است لذا باید در گفتار و عمل خود مراقبت کامل داشته باشد.

اخلاص، آنقدر معطر است که خود جاذبه دارد، اگر خلوص باشد رسانه ما دیگر رسانه ها را کنار می زند و این تبلیغ نیازی ندارد؛ قلم طیب و طاهر این خصلت را دارد.

منبع:  پایگاه اطلاع رسانی اسراء

اشتراک گذاری این مطلب!

ما را همین سر است؟!!

آبان 30ام, 1395

چند روزی بود حال و هوای درستی نداشتم. آن هم با علت نا شناخته. نوعی خستگی و شاید بی انگیزگی. با اینکه خیلی از خواب و خوراکم کم کرده بودم، کارها خوب پیش نمی رفت و برکتی نداشت. اربعین از راه رسید و شد فریادرس.  توفیق شرکت در مراسم امام حسین علیه السلام به امید جلای روح. وسط جمعی از عاشقان حضرت نشسته بودم. به این امید که معجزه ای رخ دهد.

نگاهم را دوختم به امین. از آشنایان. یک سال بیشتر است او را می شناسم. پسر بچه ای کلاس چهارم پنجم ابتدایی. نزدیک من نشسته بودروبروی مادرش که کنار ما نشسته بودند. متوجه نگاهم شد و با نگاهی پرسشگر مجبورم کرد لبخندی برایش بزنم. اقتدار خاصی دارد. از این پسر بچه هایی که مرد کوچکند. قوی و با سر و صدا. همان ها که  به این راحتی ها نمی شود فریبش داد. صدایش به راحتی شنیده می شد و مادرش گهگاهی به من نگاه می کرد و از او صحبت می کرد. ظاهرا فقط برای رساندن پیامی آمده بود و تنها نشستن در قسمت مردانه را ترجیح می داد.

مادرش با حرص عجیبی سوال می کرد واقعا این کار را کردی؟ امین واقعا از پسر من چنین ضعفی سر زده؟ چنین کاری از تو سابقه نداشته است. مادرش به هیچ وجه باور نمی کرد و عجیب ناراحت شد. ظاهرا کتک کاری کرده بود و قضیه هم مردانه حل شده بود اما آمده بود برای اطلاع رسانی در اولین فرصت و گرفتن رضایت! یکی از اطرافیان از او سوال کرد چرا چنین کاری کردی؟ امین گفت می دانم اشتباه بوده ولی قسم جان مادرم را خورد.

همه جا خوردیم. همه به او نگاه کردند و یکی دو نفر سعی کردند بفهمانند این چیزها خرافات است و ربطی به سلامت و عمر مادرت ندارد و ... صبر کرد همه حرف ها و منطق ها که تمام شد گفت: شاید یک سال از عمر مادرم کم شد ما چه می دانیم؟!!! مادرش ساکت شد! یک لحظه مات بودم و مبهوت. هر روز خلق را سر یاری و صاحبیست   / ما را همین سر است که بر آستان توست

حال و هوایم تغییر کرد اما نمی دانم نامش جلا ی دل بود یا  بلای دل!  خدایا کوفیان در این حد حضرت را باور نداشتند  یا محبتشان جای دیگر بود؟ اشکال ما این است که در حد امین  به امام زمانمان باور نداریم یا محبت هایمان جای دیگریست؟ نکند نمی فهمیم پدر مهربان یعنی چه و اینکه گناهانمان با قلب مولا چه می کند شعاریست؟ برای راضی شدن ولی نعمتمان همان موقع اقدامی داریم یا ؟؟!! خدایا رفتار ما به کوفیان که شبیه نیست؟ هست؟ سرنوشتمان چه طور؟

نوشته شده توسط: صداقت/ 30 آبان 1395

اشتراک گذاری این مطلب!

باقی بمان در عاشقی ...

آبان 24ام, 1395

به شدت دچار ضیق وقت بودم و نگران کارهایی که باید انجام میشد. این وسط کاری پیش آمده بود و به دلیل بانو بودن متصدی پست بانک، مجبور بودم سری هم به پست بانک بزنم. چادرم را آماده می کردم برای رفتن که فاطمه اصرار که باید با عمه همراه شود. هر چه روضه خواندم و وعده دادم فایده نداشت. کم کم به علت نزدیکی راه، راضی شدم او را همراه خود ببرم و برای اولین بار همراهی یک کودک در محیط خارج از منزل را تجربه کنم.

دستش را گرفتم در جا می زد سوال کردم عمه دیر می شود نمی آیی؟ بروم؟ گریه گریه که نباید بروم و  من هم چادر مشکی مثل عمه می خواهم. حرصم در امده بود و سعی کردم به او بفهمانم چادر عربی اش قشنگ تر است و ... مگر راضی میشد.

با اینکه سه ساله است ولی فهم بالایی دارد و باید مواظب حرف زدن ها بود ولی چه میشد کرد عصبانی بودم:  آرام گفتم عمه حالا چه موقع لج کردن است. وسط گریه خندید و گفت لج کرده ام و چادر مثل تو می خواهم. و اشک ها سرازیر شد. مادر بزرگواری کرد و چادر مهمانی عمه که یکی دو بار بیشتر سرم نکرده بودم آورد و وعده داد که برایش مثل این را می خریم و خود عمه می دوزد و مگر لج تعمدی به این راحتی ها درمان میشد.

 نهایت مجبور به قیچی چادر بی زبان عمه به شرط اینکه فعلا با روسری بیاید و خیالش راحت که چادر اینجا و فردا عمه دوخت می زند. . هر دو انسان عاقل و بالغ فریب وروجک سه ساله  را خوردیم و وقت نمیشد چادر را دوخت بزنم. و حکم اینکه باید با همین بیاید. از او اصرار و التماس با اشک و از من انکار با عزیزم و وعده و وعید. گاهی هم  برای مادر غر میزدم که درست نیست و پای چادر دوخت ندارد. مادرم میگفت دختر، بچه است تکلیف ندارد دو قدم راه این قدر اشک نگیر از این بچه.

 حرف به کرسی نشست و راهی شدیم. هنوز از در بیرون نرفته چادر به موتور همسایه جلو در، گیر کرد و درست پشت کمرش سوراخ شد. چه وسعتی.!  فاطمه گاهی با نگاهش دلفریبی می کرد و من همه حواسم به اینکه با چه ترفندی چادر را از او بگیرم. چادرش را مثل من نگه داشته بود و دیدنی شده بود.  کیف پولم را دادم دستش به این امید که نتواند چادر ساده بدون کش ر ا کنترل کند و چادر را با مهربانی از او بگیرم. گفت صبر کن عمه و چادر را رها کرد که کیف پول را بگیرد از سرش افتاد روی برگ های له شده پیاده رو و حالا تماشایی شده بود. جالب اینکه تاملی کرد و کیف را پس داد و چادر خاکی سوراخ که نخ هایش کم کم روی زمین می کشید را محکم گرفت.

 به شدت دلخور بودم. نمیشد چادر را از او گرفت. و تحمل نگاه های سنگین  غریب و آشنا برایم سخت بود. روی صندلی انتظار پست بانک نگاهم را دوخته بودم به چادر نگه داشتن فاطمه. تلویزیون از شهید خزائی می گفت، از شهادت، عاشورا ،اربعین. کودک سه ساله شهید در پاسخ سوال خبرنگار حرفی زد که از خودم خجالت کشیدم و بی جوابی سوالی که وجدانم از من می پرسید مرا آزار می داد:

 نعمت حجابت  کمترین قیمتش یتیمی این بچه است. فاطمه در حال آموزش حجاب ا ست و حالا که تمایل به این کار دارد تو به او می آموزی حجاب اولویتش تا زمانی است که چادر خاکی و سوراخ و ... نباشد؟

اگر در صحنه ای مثل  کربلا حاضر بودی، در اسارت ، در کاخ ظلم و دشمن و برادرزاده ها و عزیزانت در بند،  در دفاع از حجابت  کلامی زینب وار می گفتی؟ به اندازه فاطمه پایبند هستی ؟  چادر خاکی، سوراخ و با نخ و مقابله با مخالف سرسختی مثل تو آن هم با رضایت کامل در هر محیطی؟. اسوه عفاف و عزیز کرده  آل رسول زینب  کبری علیها سلام چه در جلوه الهی دیده بود که بعد از عاشورا، در اسارت و  جلوی نگاه قاتل عزیزانش در کاخ کفر از بی پرده بودن صورت ها به ظلم یاد کرد؟!!!  دختران ما از عظمت عقیله بنی هاشم  علیها سلام چه فهمیده اند که داوطلبانه در راه این ظلم پایداری می کنند!!!

نوشته شده توسط: صداقت 23 آبان 1395

اشتراک گذاری این مطلب!

امان امان...

آبان 20ام, 1395

كمي همت كرده بودم ميشد قضاي مسواك زدن شب را با اداي مسواك صبح به جا آورد. ساعت نزديك 2 شب بود. از سر شب روبروي سيستم  نشسته بودم  بدون حتي  پلك بر هم زدن. شارژ لپ تاپ را كه قطع كردم تازه يادم افتاد چند ساعت قبل به مادر گفته بودم چند دقيقه ديگر براي شام تشريف فرما مي شوم. طبق معمول غذاي سرد شده روي سفره منتظر را، انتقال دادم به يخچال و بدون شام، رفتم براي مسواك زدن و استراحت. از پديده هاي نادر شهر كويري، هوا باراني بود، آن هم در  فصل پاييز. حس رمانتيكم گل كرد و تصميم گرفتم براي مسواك زدن بروم حياط و فيضي ببرم.

حسي عرفاني هم غالب شد و براي  جلوگيري از اذيت آنها كه هفت پادشاه را خواب ديده بودند، تمام لامپ هاي مسير را جز لامپي كه  بالاي سرم بود روشن نكردم. مشغول مسواك زدن. صدايي شنيده ميشد مثل حركت آرام، از بين شاخ و برگ درختان حياط چيزي ديده نشد. خودم را زدم به غفلت و ادامه دادم. چند لحظه بيشتر نگذشته بود كه از خيابان صداي وحشتناك جانوري به گوش مي رسيد؛ خيابان اصلي نبايد مهمان چنين صداهاي بياباني باشد. خودم را زدم به بي خيالي.

كم كم بر خلاف معمول خوف بر قلبم غالب مي شد كه حس كردم دستي به شانه ام مي خورد. مسواك در دستم خشك شده بود.

خدايا صداي در شنيده نشد، خانواده كه خواب بودند. اصلا سابقه ندارد كسي از اهل خانه از پشت سر بيايد بي سر و صدا و دست به شانه. اخلاق مردم آزار بين اهالي منزل؟!!! جرات نداشتم در آينه نگاه كنم. از موهاي خيس آب مي چكيد روي صورتم و دستم حركت نمي كرد كه اقدامي انجام دهم. دوباره سنگيني دست را حس كردم. خدايا فرياد بزنم كه نمي شود، همسايه آزاري؟ نكند پيرزن همسايه از صدايم سكته كند تنهاست در خانه و فاصله اش با من يك رديف آجر. فرياد نزنم چه كنم؟

شيطان هم تشريف فرما شد نكند نا محرم باشد؟ خدايا با اين پوشش؟ يك لحظه خودم را در محيطي سرد  و خاموش ديدم و تنها . احساس بي امنيتي مي كردم و فاصله ام تا پناهگاه و قوت قلب و تكيه گاه هايم كم اما كسي بيدار نبود كه بتواند اقدامي انجام دهد. نگران پوششم بودم و باورهايي كه مانع از فرياد و شكوه ميشد.خدايا چه  حس غريبي!  چه گذشته بر آل رسول در بيابان كربلا شب عاشورا فقط خودت مي داني. بي پناهي، تنهايي، عزيزانت خفته در آرامگاه،   تاريك ،  دشمن، همراه شدن با نا جوانمردان بيرحم براي تعدادي زن و بچه عزيز كرده  حرم آل الله !

در همين افكار بودم كه تصميم گرفتم محكم باشم و پشت سرم را نگاه كنم. نمي دانستم بخندم يا گريه كنم شاخه درخت باران خورده با نسيم حركت مي كرد و گهگاهي به شانه ام مي خورد. چند دقيقه بعد داخل اتاقم نشسته بودم . گرما، آرامش، امنيت كامل و عزيزاني كه ديدنشان در حال خواب هم چشمان باران ديده ام را نوازش مي داد و  حسي كه مرتب مي گفت امان از عاشورايي كه به زنان آل رسول شب شد. امان امان!

نوشته شده توسط : صداقت 19 آبان 1395

اشتراک گذاری این مطلب!